top of page
Zoeken

De middeleeuwen, vervlogen tijden of toch niet?

Het is weer even geleden dat de laatste blog geschreven is. Of we dan niks beleeft hebben?

Tuurlijk wel!

Maar de zomer was gearriveerd, en de drukte van de gasten en rondom de gite en ons huis de velden onderhouden, gaven niet altijd de gelegenheid om weer rond te gaan toeren.

Of, om een blog te schrijven.

Computer die vast liep, en zijn eigen leven ging leiden, met als gevolg dan nu eindelijk maar mijn wens voor een MacBook in te willigen.

De techniek staat voor niets, en ik kan weer bewegen over het internet.

Tijd dus om terug te blikken op weer een mooie periode van oa omgeving verkennen.


Rondom de gite zijn de werkzaamheden momenteel vooral de gaten die door de sangliers (wilde zwijnen) gegraven worden weer dicht te stoppen.

Of de enorme molshopen plat te walsen.

De herfst is bezig met zijn intrede en de bomen laten massaal hun blad nu vallen.

De eerste storm hebben we ook alweer gehad.

Met als gevolg dat de zware parasol op het terras bij de gite aan de wandel is gegaan inclusief de tafel, zodat er een plank van de tafel finaal gespleten is.

Gelukkig geen schade aan de omheining van het terras.

En zodra er een paar dagen wat droog weer geweest is (eigenlijk valt het al met al met de regen nu nog mee, en schijnt er best wel zon. Al is het niet superwarm) dan maaien we de velden, en hotsieknots je met de zitmaaier over de gaten en bulten.

Nog even en het gras zal niet meer zo hard groeien. Ook wel weer lekker!

Op het terrein bij de gite ligt inmiddels een grote hoeveelheid sterre hout en kunnen we de winter warmpjes aan.


Meestal proberen we een dag in de week rond te toeren en ook de voor ons nog onbekende omgeving te ontdekken.

Tot nu toe komen we op onverwachte plekken en zijn we ook iedere keer weer verbaasd toch ook weer op weggetjes uit te komen waar we al gereden hebben, ondanks het uitgestrekte gebied.

Een doel is nog, om (grotendeels) binnendoor naar de kust te rijden.

Niet via TruusTruus want die herkend alleen Nederlandse wegen en ziet de voor ons in Frankrijk zijnde 'snelwegen' (niet de tol en hoofdwegen) als rustieke landweggetjes.

Dus eigenlijk rijden we steeds op gevoel, de drukkere snelwegen te vermijden.

En dat lukt aardig.


Normandie (en dan natuurlijk 'onze' streek de Calvados) staat niet alleen bol van de tweede wereld oorlog historie, maar zeker ook van de middeleeuwse.

Rij een willekeurig dorpje door en je ontdekt een stadsmuur daterende uit de 11e eeuw, of een klooster, abdij, en huizen die stil hebben gestaan door de tijd heen, opgebouwd uit (zand)steen of leem, met hier en daar mooi gerangschikte 'en Pierre' muurtjes en vergane maar nog steeds aanwezige poorten en hekwerken.

Zo kwamen wij onverwacht door het dorpje Courcy in Calvados, waarvan Erik al zei: 'het lijkt wel een Don Quichotte dorpje'

En daar zat hij niet eens ver vandaan.

Een kerkje met een koepeldak, oude straatjes met die middeleeuwse huisjes, van prachtig zandsteen, (of mergelsteen) en jawel, zowaar een kasteelruine en muur om en door het hele dorp heen.

Een fort dat sinds 1091 zo gebouwd is om zich te kunnen verdedigen tegen een soort van broedervete in een successieoorlog tussen verschillende Roberts en een jongere broer Henri.

Dit ging zo door tot ergens in de 14e eeuw totdat er een huwelijk kwam.

Ja, middeleeuwse intriges en mysterie.

Maar daardoor wel van die prachtige idyllische dorpjes met een verhaal.

Van de muur rondom het fort staat er oa nog een poortje met de torentjes, hiervan waren er twaalf. Het schijnt dat hier rondom/onderdoor water liep, om het dorp te kunnen verdedigen.

Middenin het dorpje vind je nog de oorspronkelijke doorgang naar het kasteel.

Ik vond het een indrukwekkend hekwerk met de boogdoorgang er achter.

Wat ik vooral zo bijzonder vind, is dat alles behouden is, voorzover het er tegenwoordig nog staat. Vaak wordt dit door de commune zelf onderhouden.

Ik verbaas me echt om al die mooie kastelen die je hier ziet.

Niet van die kleintjes, nee, met enorme tuinen er om heen en zo kwamen we onderweg ook het Chateau de Vendeuvre tegen (ook in de Calvados en vlak bij ons, het valt onder Livarot zelfs)

Uiteraard ben ik even uitgestapt om de magnifieke poort op de foto te zetten, en eenmaal thuis heb ik wat informatie opgezocht.

Het zal zeker een keer een bezoek van ons krijgen want er is dus een museum in gevestigd met allemaal miniatuur meubels vanaf de 16e eeuw tot aan 1920.

Dit schijnt het eerste museum van de hele wereld te zijn die dit heeft.

Ook kan je door het kasteel zelf, welke geweldige keukens heeft die je mag bekijken, en is er een tentoonstelling/verzameling van 'koninklijke' dierenkussens en manden voor 'koninklijke' honden en katten.

Weer een adres dus op onze lijst om ooit verder te gaan ontdekken!

Overigens, als je in Frankrijk een weg in rijd waarvan je wel mag aannemen dat het ergens naartoe leidt, ga er dan maar van uit, dat je waarschijnlijk ergens aan het eind op een onverharde weg belandt, als er al een weg verder is.

Vaak is het gewoon maar weer omkeren en een andere afslag in gaan.

Een echt bordje doodlopend of een simpele straatbenaming als Impasse, is regelmatig niet aanwezig.

Maar zo kom je soms wel op verrassende plekken.

Zo ook op een eerdere ontdekkingstocht.

Doordat we een dergelijk weggetje in waren gereden, en dus ook weer terug, want aan het eind was de rest van de weg gewoon opgebroken en versperd, en een omleiding ging niet verder dan een doodlopende weg in het dorpje, zagen we in de lucht een parachute. Daar leek het in ieder geval op.

Kans om dit eens te gaan onderzoeken, en de weg die we passeerden maar ingereden.

Zo belandden we bij een terrein waar allemaal mensen aanwezig waren,

en na 1 parazeiler gezien te hebben, ontdekten we ineens een hele groep, en een waanzinnig adembenemend schouwspel boven een nog adembenemender prachtige vallei.

Gewapend met een soort van rugzak waaraan een bundel dunne gekleurde doek aan zeer dunne draden vastgemaakt was, stortten mensen zich naar beneden de vallei in, om vrijwel direct opgepikt te worden door de thermiek.

Ik had zoiets weleens op tv gezien, maar nog nooit in het echt.

Heel bijzonder om al die gekleurde mensen en parachutes geruisloos door de lucht te zien cirkelen alsof het zonder moeite allemaal ging.

Dit schouwspel bevind zich in Saint-Omaars/Clecy en in de diepe vallei ligt een dorp dat doorkruist wordt door de Orne. En ja, weer 'bij ons' in de Calvados.


Soms lees je van alles over Zuid-Frankrijk, maar om eerlijk te zijn, ben ik wel verliefd op de Calvados, met zijn verrassende weggetjes, opdoemende valleien, rotsformaties en meren, vergezichten, bossen met eeuwenoude bomen, chateaus en manoirs , met intrigerende geschiedenis en laaghangende mist in de ochtend.

Tot nu toe is het genieten, ook al kan het stormen, regenen, en koud zijn.

We trekken dan maar weer een trui aan en stoken de houtkachel op.

En stampen molshopen aan en walsen de wildezwijnen gaten dicht.







30 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page